Η Ομόνοια απόψε κόντρα στην Μπενφίκα απέδειξε ότι μπορεί να ανταγωνιστεί ομάδες που είναι επιπέδου Τσάμπιονς Λιγκ. Εδώ θα πει κάποιος μα πως γίνεται να συμβαίνει αυτό όταν το τελικό αποτέλεσμα είναι 1-4, αλλά η συνολική παρουσία και η προσπάθεια που έκανε η ομάδα του Μπεργκ κόντρα στους «αετούς» της Λισαβόνας ήταν τέτοια που αξίχει χειροκρότημα παρά το βαρύ σκορ.
Στο πρώτο ημίχρονο έβλεπες μια Ομόνοια χωρίς φόβο, με αυτοπεποίθηση, με καλή κυκλοφορία μπάλας και γενικώς έδειχνε ικανή να απειλήσει τον μεγάλο της αντίπαλο, τον οποίο έπαιζε στα ίσα.
Εκεί που πολλοί θα περίμεναν να λυγίσει μετά το 0-1, αντιθέτως ανέβηκε και η εξαιρετική εικόνα έφερε το γκολ της ισοφάρισης από τον Κακουλλή το οποίο ήταν εντυπωσιακό σε δημιουργία και εκτέλεση.
Μετά το 1-1 πολλοί πίστεψαν στο όνειρο αλλά το δεύτερο ημίχρονο η Μπενφίκα κυριάρχησε και έδειξε την ποιότητα της αλλά μέχρι να έρθει το τρίτο γκολ η Ομόνοια άντεχε και ήταν κανονικά στην διεκδίκηση κέρδους.
Προφανώς και φάνηκε μια διαφορά δυναμικότητας, ήρθε κούραση ψυχική και σωματική, επιθετικά υπήρχε ένα κενό μετά την αλλαγή του Εβάντρο, αλλά ο αγώνας κόντρα στην Μπενφίκα έφερε κέρδη και μαθήματα στο «τριφύλλι».
Ίσως στο κομμάτι των αλλαγών να μπορούσε να γίνει κάτι διαφορετικό καθώς η μη χρησιμοποίηση του Τάνκοβιτς ήταν ένα ερώτημα μιας και η ποιότητα του Σουηδού θα μπορούσε να αναστατώσει την άμυνα της Μπενφίκα, αλλά ο Μουαμέρ δεν έπαιξε ποτέ.
Η Ομόνοια κέρδισε εμπειρίες, μέτρησε δυνάμεις κόντρα σε ένα αντίπαλο Elite στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο και το γεγονός ότι για ένα ημίχρονο ήταν αντάξια, αυτό σημαίνει πολλά.
Στο ποδόσφαιρο και πόσο μάλλον σε αγώνες στην Ευρώπη μεγαλώνεις από νίκες, αλλά καμιά φορά μεγαλώνεις μέσα και από ήττες οι οποίες θα σε βελτιώσουν έτσι ώστε στο μέλλον να αντιστραφούν οι ρόλοι και είσαι εσύ ο νικητής αντί ο ηττημένος.
