Έχει η (πρωταθλήτρια) Ομόνοια λόγους να είναι χαρούμενη μετά από μια εντός έδρας ισοπαλία με τον Ολυμπιακό; Ρητορικό το ερώτημα… Έχει και παραέχει!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Ο πρώτος είναι ο προφανής: επειδή γλίτωσε την πρώτη ήττα της στο τρέχον πρωτάθλημα, η οποία όπως εξελίχθηκε το παιχνίδι μόνον έκπληξη δεν θα προκαλούσε, αν ερχόταν. Ο δεύτερος είναι εξίσου πρόδηλος: επειδή παρά το διπλό σοκ του τριλέπτου 32’-35’, παρά το ακυρωθέν τέρμα του Μοντνόρ (49’), παρά το χαμένο πέναλτι του Ντιονί (90+5’) και μια σειρά μεγάλων ευκαιριών, δεν πτοήθηκε, δεν απογοητεύτηκε και κυνήγησε μέχρις εσχάτων την ισοφάριση. Γι’ αυτό και επιβραβεύτηκε στο 90+12’.
Το «τριφύλλι», συνεπώς, μπορεί να χαρεί. Οφείλει όμως και να προβληματιστεί. Η απόδοση όχι απλώς δεν ήταν η αναμενόμενη, αλλά ήταν σαφώς κατώτερη των απαιτήσεων. Μετά από εκτός έδρας ευρωπαϊκή νίκη και ενώπιον της ευκαιρίας να περάσουν μόνοι δεύτεροι (στο -1 από την κορυφή) οι «πράσινοι» εμφανίστηκαν… μπλαζέ.
Επιχείρησαν να διαχειριστούν τον αντίπαλο και το παιχνίδι στο ρελαντί, το πλήρωσαν και έβγαλαν αντίδραση μόνον, όταν βρέθηκαν άγρια στριμωγμένοι στα σχοινιά.
Το τελικό 2-2 ήταν η τρίτη μοιρασιά σε τέσσερα εντός έδρας παιχνίδια πρωταθλήματος. Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι τέτοια. Ιδίως από τη στιγμή που το 0-0 με την Ομόνοια Αραδίππου ήλθε λίγες μέρες μετά από μια μεγάλη ευρωπαϊκή νίκη της πρωταθλήτριας, το 4-2 επί της Σεντ Τρούιντεν. Το «δις εξαμαρτείν» έλαβε σάρκα και οστά απόψε…
Με αυτές τις δύο γκέλες η Ομόνοια έχει βρεθεί στο -4 από την κορυφή και υπό σοβαρή πίεση στην αφετηρία μιας σειράς σαφώς πιο ζόρικων αναμετρήσεων (ΑΕΚ, ΑΕΛ, Ανόρθωση, ΑΠΟΕΛ, Νέα Σαλαμίνα, Πάφος) σε σύγκριση με αυτές των πρώτων έξι αγωνιστικών (Αραδίππου, Άρης, Απόλλων, ΕΝΥ, Καρμιώτισσα, Ολυμπιακός).
Η ομάδα του Χένινγκ Μπεργκ έχει τα περιθώρια να παίξει καλύτερα. Και το ξέρει. Αλλά πρέπει και να το δείξει. Κανένα πρωτάθλημα δεν κατακτήθηκε από τον α’ γύρο. Αλλά πολλά χάθηκαν στο διάστημα αυτό.
