Αν στον πρόωρο και άδοξο ευρωπαϊκό αποκλεισμό και στην αλλαγή τεχνικής ηγεσίας προσετίθετο το βράδυ του Σαββάτου μια εντός έδρας ήττα σε ντέρμπι για την πρεμιέρα του πρωταθλήματος, η ΑΕΚ θα ήταν σήμερα «καζάνι που βράζει».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Η σημασία της νίκης επί του ΑΠΟΕΛ είναι, συνεπώς, αυταπόδεικτη. Αλλά αυτό το 3-1 μπορεί να αποτιμηθεί σωστά και επαρκώς, μόνον αν συνυπολογιστούν και οι συνθήκες, υπό τις οποίες επετεύχθη.
Η γκρίνια για την απώλεια του πρώτου μεγάλου στόχου της σεζόν (είσοδος στη league phase του Κόνφερενς Λιγκ), η συνεπαγόμενη αμφισβήτηση για την ποιότητα και τη δυναμική της ομάδας, η λύση της συνεργασίας με τον Μάουρο Καμορανέζι, η πρόσληψη αντικαταστάτη μόλις τέσσερις μέρες πριν την πρεμιέρα των εγχώριων υποχρεώσεων, το άγνωστο ενός ριζικά αλλαγμένου αντιπάλου.
Ο Ρουμπέν Σεγές είναι ζήτημα αν (μέσα σε τρεις μέρες) είχε προλάβει να μάθει τα… κατατόπια στην Αρένα, πόσο μάλλον να εμφυσήσει τη φιλοσοφία του στους παίκτες. Όπως είχε προαναγγείλει και στην επίσημη παρουσίασή του, ο ρόλος του σε αυτό το πρώτο παιχνίδι ήταν περισσότερο διαχειριστικός.
Εν μέσω όλων αυτών των ιδιαιτεροτήτων και αντιξοοτήτων η ΑΕΚ δεν έπιασε υψηλό επίπεδο απόδοσης, είδε τον αντίπαλό της να δημιουργεί περισσότερες ευκαιρίες, αλλά έδειξε περισσή ωριμότητα και αποτελεσματικότητα, έβγαλε χαρακτήρα και έφτασε στο ζητούμενο (νίκη) μ’ ένα σκορ που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.
Υπό τις περιστάσεις, ένας μικρός θρίαμβος. Και στον βαθμό που ο κερδισμένος χρόνος θα βοηθήσει τον νεοφερμένο προπονητή να στρώσει την ομάδα και να την ανεβάσει επίπεδο μπορεί να εξελιχθεί και στο πρώτο βήμα μιας εξαιρετικής πορείας.
