MUNDIAL
ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ:
«Φίλες και φίλοι Αναλαμβάνοντας την προεδρία του σωματείου της ΕΝΠ , αισθάνομαι πρωτίστως την ανάγκη να τιμήσω αυτό που πραγματικά είναι η Ένωσή μας. Γιατί η Ένωση δεν είναι μόνο αγώνες , νίκες και ήττες . Η Ένωση είναι στιγμές , είναι αναμνήσεις , είναι συναισθήματα που ακολουθούν σ ‘ όλη μας τη ζωή. Η Ένωση είναι εκείνες οι ατελείωτες εβδομάδες της παιδικής μας ηλικίας όταν ο χρόνος κυλούσε αργά μέχρι να έρθει το Σάββατο. Και όταν ερχόταν επιτέλους το Σάββατο από το πρωί μέχρι το απόγευμα μαζί με τον αδερφό μου να παρακολουθούμε την Ένωση σε όλες τις ηλικίες. Από τα τσικό , στους εφήβους , στους νέους μέχρι την πρώτη ομάδα να παίζει στη μικρή τούμπα. Τότε δεν το καταλαβαίναμε . Σήμερα όμως ξέρω πως δεν πηγαίναμε απλά να δούμε ποδόσφαιρο .
Πηγαίναμε να συναντήσουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας , η Ένωση μας μάθαινε τι σημαίνει οικογένεια , αγάπη και περηφάνια . Η Ένωση είναι και οι ξύλινες καρέκλες του ανοικτού γηπέδου μπάσκετ. Εκεί που στα εφηβικά μου χρόνια καθόμουν με τις ώρες να παρακολουθώ με δέος τους ήρωες της εποχής, το Μάριο Μανωλάκη , τον Παύλο Ττοουλάκο , τον Μάριο Χατζηανδρέα , τον Αντώνη Παρνέρο , τον Αντρέα Παπέττα και τόσους άλλους που φόρεσαν το έμβλημά της Ένωσης και έκαναν εμάς και τα παιδιά να ονειρευόμαστε . Και ποιος θα μπορούσε τότε να φανταστεί ότι 25 χρόνια αργότερα η τύχη θα μου επιφύλασσε την τιμή και την ευλογία να προεδρεύω του συμβουλίου καλαθόσφαιρας της ομάδας μαζί με αυτούς τους ανθρώπους . Να μην τους κοιτάζω πλέον από την εξέδρα, να κάθομαι δίπλα τους, να μοιραζόμαστε τις ίδιες αγωνίες τα ίδια όνειρα και την ίδια ευθύνη για το μέλλον της Ένωσης. Εκεί κατάλαβα πως η Ένωση δεν δημιουργεί μόνο αθλητές , δημιουργεί σχέσεις ζωής μια αλυσίδα ανθρώπων που μεταλαμπαδεύει από γενιά σε γενιά την αγάπη της για αυτό το ιστορικό σωματείο και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο θαύμα της Ένωσης. Ότι κάποτε σε βάζει στην εξέδρα να ονειρεύεσαι και χρόνια αργότερα σου δίνει την ευκαιρία να υπηρετήσεις το ίδιο όνειρο δίπλα στους ανθρώπους που σε ενέπνευσαν. Η Ένωση είναι και εκείνη η μοναδική στιγμή περηφάνιας να βλέπεις ένα παιδί της γειτονιάς να πραγματοποιεί το όνειρο του.
Να βλέπεις τον Παύλο Τσιολάκη να κάνει ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα στα 16 του χρόνια και να θυμάσαι ότι λίγα χρόνια νωρίτερα παίξατε μαζί ποδόσφαιρο στην αλάνα. Να συνειδητοποιείς ότι η απόσταση από το χώμα της γειτονιάς του Άη Θωμά μέχρι την βυσσινί φανέλα δεν είναι τόσο μεγάλη όταν υπάρχουν ταλέντο δουλειά και πίστη. Η Ένωση είναι και εκείνες οι στιγμές που ήμουν μακριά. Οι αφίσες στο φοιτητικό δωμάτιο της Αθήνας του Μιχαλάκη και του Γιασεμάκη , όχι όμως με τις φανέλες του Παναθηναϊκού και του ΠΑΟΚ αλλά με τις φανέλες του εύζωνα και του Παρθενώνα για να μου θυμίζει ότι το Παραλίμνι είναι παντού. Είναι όμως και η μια ώρα διαδρομή με το λεωφορείο από την Καλλιθέα μέχρι την Ομόνοια για να αγοράσω μια κυπριακή εφημερίδα και να διαβάσω τα νέα της ομάδας μου. Σε μια εποχή χωρίς διαδίκτυο, χωρίς άμεση ενημέρωση , όταν η αγωνία και η προσμονή για κάθε είδηση έκαναν το δεσμό μας με την ομάδα ακόμα πιο δυνατό. Η Ένωση είναι και τα κυριακάτικα μεσημέρια στην Β κατηγορία , οι ατελείωτες διαδρομές , οι λίγοι αλλά πιστοί που ήταν πάντοτε εκεί. Είναι οι χρονιές που δοκίμασαν την αγάπη μας , όταν αντιληφθήκαμε ότι η σχέση μας με την ομάδα μας δεν εξαρτάται από την κατηγορία στην οποία αγωνίζεται. Τέλος για εμένα η ΕΝΠ είναι και οι στιγμές που κάποιοι με αδίκησαν και με χλεύασαν , όμως με περήφανα προτίμησα να μείνω πιστός στα ιδανικά μου . Θα μπορούσα να κερδίσω κάποιες περισσότερες συμπάθειες αν έκρυβα την αγάπη μου για την Ένωση . Δεν το έκανα ποτέ και πιστέψετε με δεν το μετάνιωσα. Και όμως κάθε τέτοια στιγμή δεν με λύγισε. Με πείσμωνε , με έκανε να δουλεύω περισσότερο. Μου έμαθε να πιστεύω στις δυνάμεις μου ,να μην φοβάμαι να είμαι διαφορετικός και να είμαι περήφανος για αυτό που είμαι. Έρχεται όμως κάποτε αυτή η ιερή ώρα που οι στιγμές γίνονται ευθύνη. Η ώρα που δεν αρκεί να θυμάσαι να συγκινείσαι ή να νοσταλγείς. Η ώρα που καλείσαι να προσφέρεις , να αναλάβεις το βάρος της ιστορίας και να παραδώσεις στις επόμενες γενιές μια Ένωση πιο δυνατή από αυτή που παρέλαβες και αν μπορέσεις να δώσεις και λίγες στιγμές από αυτές που έζησες στα παιδιά μας. Για εμένα αυτή η ώρα είναι τώρα και νιώθω πραγματικά ευλογημένος που θα συμπορευθώ με ένα εξαιρετικό Διοικητικό Συμβούλιο Σωματείου, με ανθρώπους τόσο στα τμήματα ποδοσφαίρου , καλαθόσφαιρας και πετοσφαιρας
Καταξιωμένους , με γνώσεις , εμπειρία , ήθος και πάνω από όλα ανιδιοτέλεια , αγάπη για το σωματείο μας και δίπλα μας να έχουμε μια ομάδα άξιων και ικανών εργαζομένων που στάθηκαν παλληκάρια στα δύσκολα και κράτησαν το σωματείο όρθιο με επαγγελματισμό , αφοσίωση και συνέπεια. Οι μεγάλες διαδρομές και η ιστορία γράφονται πάντα από παρέες ανθρώπων που πιστεύουν στον ίδιο σκοπό. Και σας υποσχόμαστε ότι στο τέλος θα τα καταφέρουμε μαζί με τα αγαπημένα μας παιδιάς της κερκίδας, τους μάγκες της θύρας 26 που πάντοτε είναι παρόν στις χαρές και τις λύπες, στις επιτυχίες και στις δύσκολες μέρες χωρίς να κάνουν πίσω , με τους παλαίμαχους μας που θα είναι εκεί για να μας μεταφέρουν την εμπειρία , την σοφία και την αγάπη τους για την ΕΝΠ, μαζί με όλους τους αγνούς ρομαντικούς Ενωσίτες οπαδούς. Θα τα καταφέρουμε γιατί έχουμε δίπλα μας το δήμαρχο μας , που με τις ενέργειες του το όραμα , την αποτελεσματικότητα του, μας παρασύρει όλους για να γινόμαστε καλύτεροι και να πιστεύουμε ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο.
Θα τα καταφέρουμε και για όλους εκείνους που δεν είναι πια ανάμεσα μας και μας παρακολουθούν από μια βυσσινί γωνιά του παραδείσου. Και πάνω από όλα θα καταφέρουμε γιατί είμαστε Παραλιμνίτες. Για αυτό ας προχωρήσουμε όλοι μαζί , να ξαναγεμίσουμε την Ένωση με ζωή , με πάθος και περηφάνια , να σταθούμε όλοι κάτω από τον Εύζωνα και τον Παρθενώνα , να ξανά ερωτευτούμε την πρώτη και παντοτινή αγάπη μας. Όλοι μαζί , ενωμένοι , με πίστη στις δυνάμεις μας!
Ξεκινάμε ! »
