Η απουσία του προπονητή του δεν ήταν η μόνη ιδιαίτερη συνθήκη που είχε να διαχειριστεί ο ΑΠΟΕΛ στην εντός έδρας αναμέτρηση με τη Νέα Σαλαμίνα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Εξ ίσου ιδιαίτερη συνθήκη ήταν και η διακοπή των τριών εβδομάδων, της οποίας η έκταση «εγκυμονεί» κινδύνους για όλες τις ομάδες που επιχειρούν να βρουν ρυθμό, «πατήματα», ομοιογένεια, «ταυτότητα».
Τούτων δοθέντων η νίκη επί της Νέας Σαλαμίνας ισοδυναμεί με επίτευξη του βασικότερου και αδιαπραγμάτευτου στόχου. Οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα θα είχε ανοίξει συζητήσεις διόλου ευχάριστες και εποικοδομητικές για τις δυνατότητες και τις προοπτικές των «γαλαζοκιτρίνων».
Οι τρεις βαθμοί προσφέρουν ηρεμία για τη συνέχεια, όπως ορθώς αξιολόγησε και ανέφερε ως σημαντικότερη παράμετρο ο Νικόλας Καραμπετάκης, που αντικατέστησε τον (τιμωρημένο) Νίκο Παπαδόπουλο στην τεχνική ηγεσία.
Αυτή η νίκη αγοράζει χρόνο, τον οποίο ο ΑΠΟΕΛ οφείλει να αξιοποιήσει για να διορθώσει τα κακώς κείμενα που δεν ήταν λίγα στην αναμέτρηση με τους «ερυθρολεύκους». Η αργή σκέψη και κίνηση στο πρώτο ημίχρονο δεν επέτρεψε τη μετουσίωση του ελέγχου του ρυθμού σ’ ένα πιο ευρύ προβάδισμα από το 1-0. Θα ήταν μάλλον κι ένα πρόωρο game over στην αναμέτρηση.
Το νωθρό και νωχελικό μπάσιμο στο δεύτερο μέρος, στο οποίο ανεξήγητα δόθηκαν χώροι και δικαιώματα στον αντίπαλο, αποτελεί επίσης αιτία προβληματισμού. Και θα ίσχυε το ίδιο, ακόμη κι αν δεν καταβαλλόταν το σχετικό τίμημα, υπό τη μορφή της ισοφάρισης.
Και, αυτονόητα, δεν πρέπει να ξεφεύγει της προσοχής ότι παρά τις ευκαιρίες και τα τρία δοκάρια, οι «γαλαζοκίτρινοι» εν τέλει χρειάστηκαν ένα τυχερό τέρμα στις καθυστερήσεις για να φτάσουν στο ζητούμενο.
Η κατάκτηση των τριών βαθμών οφείλει να μην αποπροσανατολίσει από το επί μακρόν… φλερτ με το στραβοπάτημα. Είναι ο μόνος τρόπος και δρόμος, προκειμένου να επιτευχθεί (αυτό που δημόσια δήλωσε και ο Ντάλσιο πως είναι) ο μόνος στόχος στη σεζόν: η κατάκτηση του τίτλου.
