«Έδωσα ό,τι είχα, άδειασα. Δεν έχω πλέον κάτι άλλο να δώσω...». Ο Μέσι γνώριζε ότι κάποια στιγμή το τέλος θα ερχόταν. Ο κόσμος που τον ακολουθούσε όλα αυτά τα χρόνια ήλπιζε να μην έρθει ποτέ, κάτι που όμως δεν γινόταν να συμβεί. Σε ένα μήνυμα γεμάτο συναίσθημα, έκλεισε έναν κύκλο 20 χρόνων με την εθνική Αργεντινής που είχε τα πάντα. Δυσκολίες, ήττες, αποτυχίες και άλλες αποτυχίες, αλλά στο τέλος λύτρωση, επιβράβευση και δικαίωση, γιατί η μοίρα του το χρωστούσε. Το τέλος του Μέσι από την εθνική Αργεντινής δεν γινόταν να είναι διαφορετικό.
Το 2019, μετά από τέσσερις χαμένους τελικούς, είχε πει: «Θέλω να κερδίσω κάτι με την εθνική μου ομάδα και θα συνεχίσω να το προσπαθώ». Πέρα από το Μουντιάλ του 2022, τα δύο Copa America, το Finalissima και όλα όσα εν τέλει πέτυχε, το μήνυμα που πέρασε ο Μέσι μέσα από αυτή τη διαδρομή ξεπερνά το καθαρά αθλητικό πλαίσιο. Απέδειξε πως μερικές φορές η επιτυχία έρχεται ακόμη και αν τα εμπόδια μοιάζουν ανυπέρβλητα, ακόμη και αν οι αποτυχίες είναι τόσες πολλές που σε σπρώχνουν προς τον δρόμο της παραίτησης. Όπως αναφέρει και η γνωστή φράση: «Ένας νικητής είναι απλώς ένας loser που προσπάθησε άλλη μία φορά». Και ο Μέσι με την Αργεντινή, αυτό ακριβώς ήταν.
Είχε την ευκαιρία να επιλέξει τον εύκολο δρόμο από μικρή ηλικία. Η μετακίνησή του στη Βαρκελώνη για την Μπαρτσελόνα από την ηλικία των 13 ετών του είχε δώσει τη δυνατότητα να επιλέξει την εθνική Ισπανίας, εφόσον εκείνος το ήθελε. Οι περισσότεροι αυτό θα προτιμούσαν και η ιστορία το έχει δείξει με ανάλογες περιπτώσεις, όπως, για παράδειγμα, του Λαμίν Γιαμάλ. Αλήθεια, τι σύνδεση είχε ο Μέσι με την Αργεντινή; Τι έζησε εκεί που θα τον έκανε να επιλέξει την «αλμπισελέστε»; Όταν σε μικρή ηλικία αντιμετώπιζε τα σοβαρά προβλήματα με την ανάπτυξή του και ήταν αναγκαίο να ακολουθήσει κάποιες δαπανηρές θεραπείες για να καταφέρει να ψηλώσει, όλοι οι σύλλογοι της Αργεντινής του έκλεισαν την πόρτα και η μοναδική ομάδα που πίστεψε στο ταλέντο του ήταν η Μπαρτσελόνα. Εκείνος όμως αγαπούσε τόσο πολύ τη χώρα του και ονειρευόταν κάποια στιγμή να κάνει περήφανο τον κόσμο της.
Μέσι: Πόνος, θυσίες, λύτρωση, αιωνιότητα
Το ντεμπούτο του σε ένα φιλικό με την Ουγγαρία το καλοκαίρι του 2005 κράτησε μόλις 44 δευτερόλεπτα. Όχι, δεν μπήκε ως αλλαγή στις καθυστερήσεις, αλλά δέχτηκε απευθείας κόκκινη κάρτα. Ναι, ο Μέσι που σε 1.216 αναμετρήσεις στη μυθική του καριέρα αποβλήθηκε σε άλλες δύο περιπτώσεις. Αυτή η κόκκινη ίσως να ήθελε να του περάσει ένα… μήνυμα πως από εδώ και πέρα θα περάσεις δύσκολα φορώντας αυτή τη φανέλα. Οι συγκρίσεις και το βάρος της ταμπέλας «ο νέος Μαραντόνα» ήρθαν πολύ γρήγορα, αφού ο Μέσι από μικρή ηλικία φαινόταν πως είναι ξεχωριστός.
Στο δεύτερό του Μουντιάλ το 2010 και πρώτο ως ο απόλυτος ηγέτης, τα πράγματα δεν πήγαν καλά. Ο Μέσι έκανε μεγάλα ματς, ακόμη και αν δεν σκόραρε, οι παίκτες γύρω του δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις και ο -τεράστιος- Μαραντόνα ήταν μια κάκιστη επιλογή για την άκρη του πάγκου. Το επόμενο καλοκαίρι (2011), στο Copa America, ήρθε η πρώτη έντονη κριτική του κόσμου μετά τον αποκλεισμό στους «8» από την Ουρουγουάη. «Δεν είναι ο Μέσι της Μπαρτσελόνα», «Δεν θα γίνει ποτέ Μαραντόνα» φώναζε ο κόσμος εκείνο το βράδυ της 17ης Ιουλίου, με τον Μέσι να δέχεται ακόμα και ακραίες ύβρεις, διότι στη Βαρκελώνη κατακτούσε τα πάντα, αλλά στην Αργεντινή η επιτυχία δεν ερχόταν.
Δεν το έβαλε κάτω. Και η ώρα της δικαίωσης έμοιαζε να είχε έρθει στη μισητή -για τους Αργεντινούς- Βραζιλία που διοργάνωσε το Μουντιάλ του 2014. Ο Μέσι πήρε ένα έθνος στις πλάτες του, παρότι το υπόλοιπο ρόστερ ήταν ποιοτικά μετριότατο. Γκολ στην πρεμιέρα με τη Βοσνία, γκολ-μαγεία με το Ιράν στις καθυστερήσεις την επόμενη αγωνιστική (ο πανηγυρισμός του με ανοιχτά τα χέρια και με τον κόσμο να παραληρεί στις εξέδρες είναι μια φανταστική στιγμή), δύο γκολ με τη Νιγηρία: η Αργεντινή σκόραρε έξι γκολ στον όμιλό της για το 3/3 και ο Μέσι μόνος του είχε σκοράρει τα τέσσερα. Χωρίς εκείνον, με αυτή την ομάδα, ίσως να μην είχε προκριθεί καν από τον όμιλο.
Και όμως, αυτή η Αργεντινή πήγε στον τελικό, μια υπέρβαση που είχε την υπογραφή του Μέσι, αλλά δεν εκτιμήθηκε. Στον τελικό κόντρα στην πανίσχυρη Γερμανία η ενδεκάδα της «αλμπισελέστε» απαρτιζόταν, μεταξύ άλλων, με τερματοφύλακα τον Ρομέρο, αριστερό μπακ τον Ρόχο, στόπερ τους Γκαράι-Ντεμικέλις, χαφ τον Μπίλια, αριστερό εξτρέμ τον Έντσο Πέρες. Με αυτούς τους παίκτες -με όλο τον σεβασμό στην πορεία τους- ο Μέσι πήγε να πάρει Μουντιάλ και αποκαλέστηκε loser που δεν μπόρεσε.
Μέσι: Πόνος, θυσίες, λύτρωση, αιωνιότητα
Από αυτό τον τελικό στιγματίστηκε αρνητικά και ο Γκονσάλο Ιγκουαΐν για τη μεγάλη χαμένη ευκαιρία που είχε με ένα τετ α τετ στο πρώτο μέρος. Δέχτηκε την έντονη κριτική, αλλά και απειλητικά μηνύματα στα social media. Το 2023 είχε αναφέρει τι συνέβη στα αποδυτήρια μετά την ήττα στον τελικό του 2014, κάτι που αναδεικνύει το ήθος, την ανθρωπιά, μα πάνω απ’ όλα, την ηγετικότητα του Μέσι, που είχε αμφισβητηθεί όσο τίποτα: «Όταν χάσαμε τον τελικό του Μουντιάλ, κανείς δεν μου μιλούσε στα αποδυτήρια. Καθόμουν εκεί σιωπηλός, νιώθοντας ότι ολόκληρος ο κόσμος με κατηγορούσε. Κάποιοι από τους συμπαίκτες μου με κοιτούσαν με θυμό και ένιωθα το βάρος των ενοχών στους ώμους μου. Τότε ήρθε ο Μέσι, με αγκάλιασε και μου είπε: “Όλα είναι εντάξει. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Φτάσαμε στον τελικό. Είμαστε πρωταθλητές”.
Αργότερα έμαθα ότι ο προπονητής δεν ήθελε να με καλέσει ξανά στην εθνική. Ο Μέσι παρενέβη ξανά και μίλησε στον προπονητή, λέγοντάς του: “Δεν φταίει αυτός. Στο ποδόσφαιρο χάνουμε όλοι μαζί. Κανείς δεν είναι τέλειος”. Έτσι, ο προπονητής με επανέφερε στην ομάδα. Αν δεν ήταν ο Μέσι, ίσως να ένιωθα ακόμη και σήμερα ένοχος. Είμαι πολύ χαρούμενος που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 2022, το άξιζε πραγματικά. Έχει πραγματικά μεγάλη καρδιά».
Ακολούθησαν δύο χαμένοι τελικοί (2015, 2016) στο Copa America και οι δύο κρίθηκαν στη διαδικασία των πέναλτι! Πόσο άτυχος ήταν… Εκείνο το βράδυ της 27ης Ιουνίου ένας ολόκληρος πλανήτης τον έβλεπε να πλαντάζει στο κλάμα και λίγη ώρα μετά να προχωράει σε μια απόφαση-βόμβα, όπου ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την εθνική: «Έχω κάνει ό,τι μπορούσα. Έχω παίξει σε τέσσερις τελικούς και πονάει που δεν κατάφερα να γίνω πρωταθλητής. Είναι μια τεράστια θλίψη για ακόμη μία φορά. Προσπάθησα τόσο πολύ να γίνω πρωταθλητής με την Αργεντινή. Αλλά δεν τα κατάφερα. Δεν μπόρεσα να το κάνω», είχε πει, αλλά το πείσμα και η προσωπικότητά του δεν τον άφησαν για πολύ μακριά από την «αλμπισελέστε».
Φόρεσε ξανά το εθνόσημο, διότι η επιθυμία του να πετύχει ήταν μεγαλύτερη από το συναίσθημα της απογοήτευσης. Το 2018 ο αποκλεισμός στο Μουντιάλ ήρθε από τους «16» και το επόμενο καλοκαίρι ήταν το σημείο εκκίνησης για τη δυναστεία και την ομάδα των επιτυχιών. Και αυτό το γκρουπ που έμεινε στην ιστορία με τέσσερις τίτλους σε τέσσερα χρόνια χτίστηκε μέσα από μία αποτυχία: για όσους το έχουν ξεχάσει, το Copa America του 2019 ήταν το πρώτο τουρνουά με τον Λιονέλ Σκαλόνι στον πάγκο και η Αργεντινή είχε έντονα παράπονα για τη διαιτησία στην ήττα του ημιτελικού από τη Βραζιλία με 2-0. Ήταν η πρώτη φορά που ο ήπιων τόνων Μέσι ξέφυγε σε δηλώσεις, λέγοντας μετά τον μικρό τελικό: «Δεν υπάρχει αμφιβολία. Νομίζω ότι το Copa America ήταν στημένο για τη Βραζιλία. Η διαφθορά και οι διαιτητές δεν αφήνουν τον κόσμο να απολαύσει το ποδόσφαιρο. Το κατέστρεψαν λίγο». Από εκεί και μετά, τίποτα δεν ήταν ίδιο.
Ο Σκαλόνι έχτισε μια ομάδα γύρω από τον Μέσι, με παίκτες που έζησαν ως παιδιά τις συνεχόμενες αποτυχίες του και δήλωναν πως θα πέθαιναν για εκείνον στο γήπεδο, προκειμένου να πετύχει κάτι σπουδαίο με την εθνική του. Το Copa America του 2021 είχε κανονιστεί να διεξαχθεί στην Αργεντινή, αλλά ο COVID και τα όσα έφερε η καραντίνα άλλαξαν τα πάντα, με αποτέλεσμα να γίνει στη Βραζιλία. Η «αλμπισελέστε» έφτασε στον τελικό κόντρα στη «σελεσάο», με τον Μέσι να είναι απολαυστικός καθ’ όλη τη διάρκεια του τουρνουά, με τέσσερα γκολ και πέντε ασίστ συνολικά. Η ομιλία του πριν τον τελικό στο «Μαρακανά» λυγίζει και τους πιο δυνατούς, είναι σκέτη ανατριχίλα:
«Ξέρουμε όλοι τι σημαίνει Αργεντινή και Βραζιλία. Δεν θέλω να πω πολλά σήμερα. Θέλω μόνο να σας ευχαριστήσω, παιδιά. Σας ευχαριστώ πραγματικά για αυτές τις 45 ημέρες. Το είπα και στα γενέθλιά μου: έχουμε δημιουργήσει μια υπέροχη ομάδα, μια όμορφη παρέα. Περάσαμε 45 ημέρες ταξιδεύοντας, παίζοντας, τρώγοντας, μένοντας σε ξενοδοχεία και ζώντας ο ένας με τον άλλον. 45 ημέρες χωρίς να δούμε τις οικογένειές μας, παιδιά. Ο Ντίμπου (σ.σ. Μαρτίνες) έγινε πατέρας και δεν μπορούσε να δει την κόρη του, δεν μπορούσε να την κρατήσει στην αγκαλιά του. Ο Τσίνο (Λούκας Μαρτίνες Κουάρτα) έγινε πατέρας και μπόρεσε να δει τον γιο του μόνο για λίγο. Και όλα αυτά για ποιο πράγμα; Για αυτή τη στιγμή. Είχαμε έναν στόχο και είμαστε μόλις ένα βήμα μακριά από το να τον πετύχουμε. Και ξέρετε ποιο είναι το καλύτερο; Ότι αυτό εξαρτάται από εμάς. Είναι στα δικά μας χέρια.
Γι' αυτό θα βγούμε εκεί έξω, θα σηκώσουμε το Κύπελλο και θα το πάρουμε πίσω στην Αργεντινή, για να το απολαύσουμε με τις οικογένειές μας, τους φίλους μας και όλους εκείνους που μας στήριζαν πάντα. Και θέλω να τελειώσω με κάτι τελευταίο. Δεν υπάρχουν συμπτώσεις, παιδιά. Αυτό το τουρνουά ήταν προγραμματισμένο να γίνει στην Αργεντινή. Όμως ο Θεός το έφερε εδώ. Γιατί; Για να μπορέσουμε να το κατακτήσουμε εδώ, στο Μαρακανά, και να το κάνουμε ακόμη πιο όμορφο. Οπότε βγείτε στο γήπεδο με αυτοπεποίθηση, με καθαρό μυαλό και ηρεμία. Πάμε να πάρουμε αυτό το Κύπελλο. Πάμε, παιδιά!», ήταν τα λόγια του Μέσι, ο οποίος, όταν άκουσε το σφύριγμα της λήξης εκείνη τη νύχτα και με το σκορ στο 1-0, έπεσε στα γόνατά του και λύγισε, με τους συμπαίκτες του να τρέχουν πάνω του για να πανηγυρίσουν μαζί του. Η μεγάλη στιγμή είχε έρθει. Ο Μέσι ως αρχηγός της Αργεντινής και MVP της διοργάνωσης είχε κατακτήσει τον πρώτο μεγάλο τίτλο με τη χώρα του.
Ακολούθησε και δεύτερος τίτλος με το Finalissima και τη μαγική εμφάνιση του Μέσι (δύο ασίστ και MVP του ματς) στο Γουέμπλεϊ για το 3-0 της Αργεντινής κόντρα στην πρωταθλήτρια Ευρώπης, Ιταλία. Το απωθημένο, το όνειρο όμως παρέμενε το Μουντιάλ. Στο Κατάρ ο Μέσι πήγε απαλλαγμένος από άγχος και με τεράστια πίστη πως ή τώρα ή ποτέ. «Θέλω ο κόσμος να πιστέψει σε εμάς. Αυτή η ομάδα δεν θα σας αφήσει στα κρύα του λουτρού. Θα πάμε να κερδίσουμε και τα δύο παιχνίδια. Εξαρτάται από εμάς», είπε μετά την ήττα-σοκ της πρεμιέρας από τη Σαουδική Αραβία και τήρησε τον λόγο, παίρνοντας στις πλάτες του 46 εκατομμύρια Αργεντινούς και οδηγώντας τους στην κορυφή του ποδοσφαιρικού πλανήτη.
Με επτά γκολ, τρεις ασίστ, απίθανες εμφανίσεις και ιστορικές στιγμές (όπως το γκολ με το Μεξικό, η ασίστ χωρίς να βλέπει τον Μολίνα με την Ολλανδία, το σόλο στον ημιτελικό με την Κροατία που κάνει ό,τι θέλει τον Γκβάρντιολ και δίνει γκολ πάρε-βάλε στον Άλβαρες) φτάνει στην κατάκτηση του Μουντιάλ με την Αργεντινή μετά τον τελικό-έπος κόντρα στη Γαλλία. Η αντίδρασή του τη στιγμή που αντιλαμβάνεται ότι έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής συγκαταλέγεται στις κορυφαίες στιγμές της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων, που δεν είναι απαραίτητα Αργεντίνοι. Και αυτό διότι είδαν το είδωλό τους να παίρνει αυτό που αξίζει. Για τα όσα πέρασε μέχρι αυτή τη στιγμή. Το βράδυ της 18ης Δεκεμβρίου του 2022 ο Μέσι πέρασε στην αιωνιότητα και ενώ όλοι πίστευαν πως εκείνο ήταν το τελευταίο του Μουντιάλ, αυτός τους διέψευσε.
Αφού πρώτα κατέκτησε και δεύτερο Copa America το 2025, το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο τον βρήκε σε ηλικία 39 ετών. Υπήρξαν αμφιβολίες για τη συμμετοχή του, αφού είχε αφήσει τα πάντα ανοιχτά. Ποτέ δεν δήλωσε ότι θα δώσει το παρών, αλλά δεν έκλεισε και την πόρτα. Εν τέλει βρέθηκε στην αποστολή της «αλμπισελέστε» και στα 39 του έκανε ένα τουρνουά που θα μνημονεύεται για δεκαετίες, περνώντας παράλληλα μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής του. Ο πατέρας του, όντας βαριά άρρωστος, όχι μόνο δεν μπορούσε να είναι στο πλευρό του, αλλά οι πιθανότητες να ξεπεράσει το πρόβλημα που αντιμετώπιζε ήταν λίγες.
Όπως αναφέρει στο συγκλονιστικό μήνυμα μετά την απώλεια του πατέρα του, ο Χόρχε Μέσι ήταν εκείνος που του ζήτησε να βρεθεί στο Μουντιάλ. Αν δεν είχε υπάρξει αυτή η επιθυμία του πατέρα του, πιθανότατα να μην είχε αγωνιστεί καν και ο ποδοσφαιρικός πλανήτης δεν θα ζούσε ποτέ το μυθικό Last Dance. Καθ' όλη τη διάρκεια του τουρνουά η σκέψη του ήταν στον πατέρα του και το έδειχνε: τα δάκρυα στην πρεμιέρα με το χατ τρικ κόντρα στην Αλγερία και το ξέσπασμα μετά την ανατροπή επί της Αιγύπτου δεν αφορούσαν μόνο το ποδόσφαιρο, αλλά την πίεση όσων περνούσε. Σε μια περίοδο που το μυαλό ήταν αλλού, εκείνος έκανε τη διαφορά με συμμετοχή σε 12 γκολ (8 γκολ, 4 ασίστ) σε Μουντιάλ στα 39 του χρόνια!
«Φτάσαμε μέχρι τον τελικό και δεν μπόρεσες να είσαι εκεί. Ήθελα να τον κερδίσω για να μπορέσω να σου τον αφιερώσω και να σου δείξω μια καινούργια στιγμή. Δεν τα κατάφερα, τα πόδια μου δεν με κρατούσαν άλλο», έγραψε στο μήνυμά του, επιβεβαιώνοντας ότι έπαιζε για κάτι ιερό, αφού ο στόχος του δεν ήταν άλλος από το να δώσει χαρά στον άνθρωπό του, που η κατάστασή του όλο και χειροτέρευε.
Ο πατέρας του Μέσι έφυγε από τη ζωή 20 μέρες μετά τον τελικό του Μουντιάλ και το απόγευμα της 31ης Αυγούστου ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την εθνική Αργεντινής. Μια πορεία που δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη. Ο Μέσι θυσιάστηκε για την αγαπημένη του Αργεντινή, για την οποία έχει εξελιχθεί σε εθνικός ήρωας. Έβγαλε τον κόσμο στους δρόμους, έδωσε χαρά σε ανθρώπους με αμέτρητες δυσκολίες, που το ποδόσφαιρο είναι η μοναδική διέξοδος. Έκανε μικρούς και μεγάλους να υποστηρίζουν την «αλμπισελέστε», να την αισθάνονται σαν τη δεύτερη πατρίδα τους και να πανηγυρίζουν κάθε της επιτυχία σαν να ήταν δική τους. Λέο, δεν ξέρεις πόσες ζωές άγγιξες...
