Πώς το λέει εκείνο το «θυμόσοφο» γνωμικό; «Μη λες λίγα με πολλά λόγια, αλλά πολλά με λίγα λόγια».
Τέλειο.
Για να σε δω να το εφαρμόζεις αυτό, όμως, για τα όσα είδαμε στην Σεπάνγκ σήμερα, αγαπητέ γνωμικολόγε. Μπορείς να το κάνεις αν δεν γράψεις κείμενο που να συγκρίνεται ευθέως- σε έκταση, όχι από άποψη ποιότητας- με την Οδύσσεια;
Επειδή μας αρέσει, ωστόσο, το όποιο challenge, ας το επιχειρήσουμε εν είδει τηλεγραφήματος:
Σεπάνγκ. Αγώνας Μπαχρέιν. Αστείο. Αλλά οκ. Εκκίνηση; Της Πόπης. Βρόχα. Κι άλλη βρόχα. Καθυστέρηση. Όχι κόκκινα φώτα. Λογισμικά ομάδων και FIA χαλασμένα. Βγήκανε μονοθέσια πίστα 1 ώρα μετά. Τζίφος. Ξανά μέσα. Πρόβλημα λύθηκε.
1.5 ώρα μετά: κόκκινα φώτα. Φεράρι αδιανόητη γκάφα. Σλικ ελαστικά στον Χαμ, ενώ ακόμη νερό.
Φερστάπεν φοβερός, πλεμονάτος. Έφυγε μπροστά, δεν είδε ποτέ ξανά κανέναν πίσω του.
Όμως, πριν το τέλος, SC. Όλοι δίπλα-δίπλα. Μαξ αντέχει ξανά, τρομερή επανεκκίνηση. Στεγνός αγώνας, εννοείται. Ποτέ πια βρόχινος ξανά.
Ολλανδός πρώτος. Κόβει νήμα, θρίαμβος. Πρώτη νίκη από Άμπου Ντάμπι 2025.
Πίσω του, Αντονέλι. Κίμι τρομερός 2026, αλλά φάρδος αμέτρητο. Ράσελ εγκατέλειψε, κλείδωσε τίτλο. Υπόκλιση στον πιτσιρικά. Το αξίζει 200%.
Λιούις 3ος. Λόγια στερεύουν. Πρώτους γύρους; 1 λεπτό πίσω. Στο τέλος; Βάθρο. Αδιανόητη οδήγηση. 41 ετών, ε; Μπράβο.
Λεκλέρκ. Χάτζαρ. Πιάστρι. Λόσον. Αλόνσο (μωρή γεροντάρα!). Νόρις. Λίντμπλαντ. Αυτή ήταν 10άδα. Grand Prix σουρεάλ, αλλά φοβερό μετά βροχή. Στενοχώρια που αυτά μονοθέσια ποτέ πια wet.
Φερστάπεν θύμισε ποιος είναι.
Αντονέλι... πρωταθλητής.
Χάμιλτον υπέροχος.
Αυτά. Over και out.
(Εντάξει, δεν τα πήγαμε και τόσο άσχημα- έτσι δεν είναι;)
